دل مشغولي هايي جوهرا سه بعدي و مجسمه ايي ِ ريچارد سرا را براي بيش از 30 سال به خود مشغول ساخته است ِ با آنكه در جواني در نيويورك اواخر دهه 60 ِ تحت تا ثير كارهاي رقاصان هم عصرش ِ بيش از همه Yvonne Rainer بود. اين آثار رقص وي را برانگيخت تا در مورد امكان " ايجاد ارتباط بين حركت ِ ماده (متريال) و فضا" فكر كند. او توصيف مي كند كه اين آثار رقص بود كه به او اجازه داد " تا به مجسمه به صورت بازتري از يك شي ء مستقل و صرف بنگرد"....به نظر من اين ايده كه بدن وجسم انسان از ميان فضا بگذرد و اينكه حركات بدن در حيطه آگاهي جسماني ما – كه در ارتباط با فضا ِ زمان ِ و مكان و حركت است – قابل پيش بيني باشد ِ بسيار جالب است". سفري به ژاپن در سال 1970 و ديدلر وي از تعدادي باغ هاي ذن در كيوتو ِ باعث شيفتگي هر چه بيشتر وي براي كارها و آثاري شد كه تعريف شدنشان منوط به چگونگي و پروسه ي دريافت بيننده بود. او آنجا دريافت كه كار ديد و دريافت بصري ِ قابل كاهش به قاب كردن اثر هنري نيست ِ چراكه كوچ گر و گردش كننده است . دريافت بصري علاوه بر تصوير به خاطرات گذشته ي فرد و قدرت پيش بيني وي در لحظه بعد نيز ارتباط دارد...ارتباط زمان ِ مكان ِ راه رفتن و نگاه كردن ِ به خصوص در طاقي ها و ميدان ها – همه با هم تنها نحوه ايي را كه مي تواني باغ هاي ژاپني را ببيني ِ تشكيل مي دهند ادامه

مدرنيسم بيشتر از ادبيات و هنر صرف را در بر مي گيرد. تا اين لحظه مي توان گفت كه مدرنيسم همه انچه را كه در فرهنگ ما هنوز واقعا زنده است را شامل مي شود. مدرنيسم بدين صورت كنوني پديده ي نوظهور تاريخي است. درست است كه تمدن غرب ،اولين در به عقب نگاه كردن و بنيادهاي خود را زير سوال قرار دادن نيست اما تمدني است كه در اين امر تا دورترين مرز ممكن رفته است. من مدرنيسم را تشديد،پرقدرت شده و بر انگيخته شده ي تمايل به " خودنقد كنندگي" مي دانم كه با فيلسوف كانت آغاز گرديد. كانت شايد اولين مدرنيست واقعي باشد،چراكه اين او بود كه خود وسيله نقد كردن را مورد نقد قرار داد. ادامه

واخر ماه آگوست بود كه فكر كردم متني راجع به اين اثر بنويسم. اما با خوندن نقد Jerry Salts در مجله Village Voice ، به اين نتيجه رسيدم بايد نوشتن اين متن رو به چند ماه بعد موكول كنم.
Jerry Salts در انتهاي نقدش برنمايشگاه بزرگداشت باربارا كروگرنوشته بود:" در اين چهار ماه، ما اين امكان رو داريم كه يه بوش ديگر رو براي رياست جمهوري انتخاب كنيم. اگه اين اتفاق بيفته به كي زنگ مي زنيد؟"...ادامه

برای برخی از مردم هنر سياسی،هنريست كه شعارگونه ،اعتراض كننده، نا متعارف، تعليم دهنده، چيزی فاقد اصول زيبايی شناختی. پس از مشقت ها و مصائب اوايل قرن بيستم، پس از 11 سپتامبر و طوفان کاترينا، همراه با ادامه جنگ در عراق، هنر سياسی می تواند چيز ديگری باشد: هنرميتواند"آيينه"باشد.
در سال گذشته هنرمند Harrel Flether در White Colomns درچلسی، مجموعه ايي عكس كه بازماي آنچه در شهر Ho Chi Minh ديده بود، رانمايش می دهد. عکسها و تصاويرصحنه هايي واقعي از جنگ ويتنام – که در ويتنام به جنگ آمريکايی مشهور است – مي باشند.آقای Fletcher تصاوير را همانگونه که يافته است ، ارائه می دهد.آن ها چيزی فراتر از ناگوار است....ادامه